facebook
G+

Neurologia

dr n. med. Helena Borowik

specjalista neurolog
 

Absolwentka Akademii Medycznej w Białymstoku Wydziału Lekarskiego w roku 1985. Od 1988 roku pracownik Kliniki Neurologii Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku, specjalizacja I i II stopnia z zakresu neurologii (egzamin specjalizacyjny zdany z wyróżnieniem), wieloletni adiunkt Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku, obecnie starszy asystent Kliniki Neurologii Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego. Doktorat – 1997r.: „Zawartość magnezu w surowicy krwi i płynie mózgowo – rdzeniowym pacjentów z udarami mózgu” (promotor – Profesor dr hab. Michał Pryszmont). Stałe systematyczne podnoszenie wiedzy i umiejętności poprzez udział w kursach, sympozjach naukowych w kraju i za granicą (m.in. europejskich konferencjach EFNS, ECTRIMS, ENS). Opiekun specjalizacji kilku lekarzy kształcących się w zakresie neurologii, ponad 20-letni staż pracy jako nauczyciel akadamicki.

 

Zainteresowania kliniczne:

- kilkuletni nadzór nad grupą chorych ze stwardnieniem rozsianym (SM) poddanych terapii immunomodulacyjnej,

- wieloletni udział w badaniach epidemiologicznych dotyczących udarów mózgu (m.in. w okresie tzw. „dekady mózgu”),

- uczestnik kilku międzynarodowych badań klinicznych dotyczących nowych metod terapii stwardnienia rozsianego (SM),

- autorka diagnozy AMN (adrenomyeloneuropatii) u osoby dorosłej (trzeci rozpoznany przypadek choroby w Polsce),

- autorka i współautorka kilkunastu artykułów medycznych.

 

Członek Polskiego Towarzystwa Neurologicznego.

 

 

 

Neurologia - specjalizacja medyczna zajmująca się leczeniem schorzeń ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego ( chorób mózgu, nerwów obwodowych, mięśni i układu kostno-stawowego).
Odwiedź neurologa w przypadku, gdy miałeś zaburzenia mowy, czucia i siły kończyny, przemijające zaburzenia widzenia,asymetrię twarzy, zawroty głowy, utratę przytomności bądź drgawki, ból kręgosłupa lub promieniujący wzdłuż kończyny. 
 
Zagadnienia, którymi zajmuje się neurolog:
 
1. Zapobieganie udarom mózgu i profilaktyka po przebytym udarze
2. Diagnostyka i leczenie:
a) dolegliwości bólowych kręgosłupa
b) bólów i zawrotów głowy
c) padaczki
d) choroby Parkinsona
e) stwardnienia rozsianego SM
f) zaburzeń pamięci i zachowania (zaburzeń otępiennych między innymi choroby Alzheimera)
g) zaburzeń ruchowych i czuciowych w obrębie kończyn (polineuropatia)
i) zaburzeń zwieraczy (zaburzeń funkcji oddawania moczu i stolca)
 

Profilaktyka udaru mózgu

   Udar mózgu jest zespołem nagle występujących objawów ogniskowego lub uogólnionego uszkodzenia mózgu na skutek przyczyny naczyniowej, utrzymujących się powyżej 24 godzin. Objawiać się może osłabieniem siły kończyn (najczęściej jednostronnym), zaburzeniami czucia, mowy i równowagi, asymetrią twarzy, zaburzeniami przytomności.

   Udar mózgu jest najczęstszą przyczyną niesprawności i trzecią co do częstości przyczyną zgonów. Dlatego ważne jest zapobieganie udarom, zarówno pierwszorazowym, jak i wtórnym, czyli po przebytym wcześniej udarze mózgu.

   Do czynników ryzyka udaru zaliczamy czynniki niemodyfikowalne, m.in. wiek i płeć męską, oraz  modyfikowalne, czyli takie, na który możemy mieć wpływ.

   Ciśnienie skurczowe większe niż 140mmHg i rozkurczowe większe niż 95mmHg są niezależnymi czynnikami ryzyka udaru mózgu. Znaczenie prognostyczne dla ryzyka udaru mózgu ma nie tylko średnie, skurczowe lub rozkurczowe ciśnienie tętnicze, ale też zmienność (wahania) tego ciśnienia oraz maksymalne wartości ciśnienia skurczowego mierzone w trakcie kolejnych wizyt lekarskich. Liczne badania kliniczne wykazały, że leczenie nadciśnienia tętniczego zmniejsza ryzyko wystąpienia udaru mózgu o 38%, a korzyści z leczenia hipotensyjnego udokumentowano przy jego obniżeniu już o 10/5mmHg.

   Wysoki poziom cholesterolu, frakcji LDL, triglicerydów i niskie stężenie frakcji HDL cholesterolu jest podstawowym czynnikiem rozwoju miażdżycy naczyń oraz niezależnym czynnikiem ryzyka choroby niedokrwiennej serca i udaru mózgu. Zalecana jest terapia statynami, które obniżają poziom cholesterolu i stabilizują blaszki miażdżycowe, wobec czego zapobiegają udarom mózgu.

  Chorzy z cukrzycą mają zwiększone ryzyko udaru mózgu z powodu większej podatności na powstawanie zmian miażdżycowych i częste współistnienie innych obciążeń, np. zaburzeń gospodarki lipidowej, nadciśnienia tętniczego. Wobec czego wszyscy chorzy na cukrzycę wymagają starannej kontroli poziomu glikemii, stężenia lipidów, ciśnienia tętniczego.

   W świetle dostępnych badań wiadomo, że styl życia ma istotny wpływ na występowanie chorób sercowo-naczyniowych, w tym udaru mózgu. Regularny wysiłek fizyczny, prawidłowa dieta i utrzymanie należnej masy ciała, ograniczenie spożycia alkoholu oraz zaprzestanie palenia tytoniu stanowią niezwykle istotny element profilaktyki. Rozpoznanie zespołu metabolicznego (stwierdzenie 3 z następujących 5 składowych: zwiększony obwód pasa powyżej 102cm u mężczyzn i 88cm u kobiet, zwiększone stężenie tri glicerydów powyżej 150mg/dl, obniżone stężenie cholesterolu HDL poniżej 40mg/dl u kobiet i poniżej 50mg/dl u mężczyzn, podwyższone ciśnienie krwi powyżej 130/85mmHg oraz glikemia na czczo powyżej 100mg/dl) implikuje potrzebę zmiany stylu życia (zmianę diety, redukcję masy ciała, wysiłek fizyczny) celem redukcji ryzyka udaru mózgu.

 

 

 

Certyfikaty:

 

 

zdrowie psychiczne