facebook
G+

Promocje
Newsletter


Wyjątkowy prezent!


 

BONY UPOMINKOWE 

na zabiegi w Centrum Dermedica

 

kliknij tutaj aby dowiedzieć się więcej

 

Transplantacja Włosów

 

We współpracy z Kliniką Medical Hair konsultujemy i kwalifikujemy pacjentów do zabiegu przeszczepu włosów. 

 

Budowa i wzrost włosa

Poznanie podstawowych faktów związanych ze wzro­stem i wypadaniem włosów, jest bardzo istotne przy wyborze najbardziej odpowiedniego sposobu zlikwido­wania łysienia. Każdy włos wyrasta z mieszka włoso­wego, małego „woreczka" w skórze. Wszystkie mieszki, którymi dysponujemy, posiadamy już od urodzenia. W trakcie naszego życia zmienia się jedynie ich aktyw­ność i typ włosa, który wytwarzają. W skórze głowy ich liczba wynosi średnio około 100 tysięcy. Włosy nie rosną nieustannie. Ich cykl wzrostu dzieli się na trzy fazy. Faza pierwsza to faza aktywnego wzrostu trwająca średnio przez pięć lat. W tym czasie włos na głowie rośnie około 1 cm na miesiąc. Potem następuje trwająca około 2 ty­godni faza przejściowa i wypadnięcie włosa. Następnie mieszek włosowy kurczy się i przez około trzy miesiące pozostaje w fazie spoczynkowej. Po tym czasie, mieszek ponownie powiększa się i wraca do fazy wzrostu. Jest to faza, w której komórki przy podstawie włosa - „ce­bulce" dzielą się i rosną, wypychając starsze komórki ku górze, przez co włos się wydłuża. W tej fazie znajdu­je się większość włosów na głowie zdrowego człowieka, a tylko około 10% włosów znajduje się w fazie spo­czynku. Jednak przy typowym łysieniu męskim, opisanym dalej, zwiększa się ilość mieszków w fazie spoczynku, a pozostałe wytwarzają włosy coraz cieńsze i słabsze. Końcowym efektem procesu łysienia jest zaprzestanie produkcji włosa przez uszkodzone mieszki włosowe, które z biegiem czasu ulegają zanikowi.

 

Proces łysienia

Typowe łysienie męskie jest uwarunkowane genetycznie. Komórki rozrodcze włosa, znajdujące się u jego pod­stawy, posiadają kod genetyczny, który z góry określa ich wrażliwość na działanie hormonu męskiego, testoste­ronu. Wytwarzany, od momentu osiągnięcia dojrzałości płciowej- testosteron, powoduje, że część mieszków wło­sowych w pewnych okolicach głowy zaczyna wytwarzać włosy coraz wolniej, coraz cieńsze, aż do ich zupełnego zaniku, podczas gdy na przykład mieszki na brodzie i pod pachami, pobudzane przez testosteron - dopiero od tego momentu, zaczynają wytwarzać dojrzałe włosy. Ten typowy dla mężczyzn proces łysienia nazywa się w medycynie Alopecia androgenetica i niestety, nie zna­leziono dotychczas skutecznego środka, który by ten proces zatrzymał lub odwrócił. Bardzo rozmaity prze­bieg łysienia powoduje, że zarówno już dwudziesto­latek, jak i mężczyzna pięćdziesięcioletni, mogą mieć ostatecznie ukształtowaną łysinę. Wspólną dla obu cechą jest wianuszek włosów z tyłu głowy i nad uszami. Zapis genetyczny powoduje, że włosy te nie są wrażliwe na działanie metabolitów testosteronu i na tym obszarze do łysienia nie dochodzi. Właśnie wykorzystanie tego zjawiska jest podstawą transplantacji włosów.

 

Transplantacja włosów

Każdy człowiek posiada niepowtarzalną genetycznie strukturę białkową. Układ obronny organizmu potrafi ją rozpoznać jako własną, co w praktyce oznacza, że obca tkanka zostanie odrzucona, własna zaś nie. Jest to istotne, szczególnie w chirurgii kosmetycznej, gdzie może być brana pod uwagę tylko transplantacja własnej tkanki, eliminująca ryzyko odrzucenia przeszczepu. Po raz pierw­szy możliwość przeszczepu włosów opisał w 1939 roku japoński specjalista S. Okuda. Jednak dopiero w latach pięćdziesiątych, Amerykanin dr Norman Orentreich, doko­nał przeszczepów włosów znanych szerszej publiczności. W 1959 roku opisał on swoją metodę, która opierała się na pobieraniu tzw. wycinków. Przy użyciu, z dzisiejszego punku widzenia, prymitywnych, okrągłych noży, wycinał on cylindryczne fragmenty skóry o średnicy około 4 mm, które wszczepiał w przygotowane uprzednio otwory w miejscach wyłysiałych. Powstawały przy tym charaktery­styczne dla tej metody „pęczki". Najważniejsze jednak było potwierdzenie, że przeszczepione włosy zachowały zdolność dalszego wzrostu. Ponieważ dawcą i biorcą był ten sam człowiek, nie występował efekt ich odrzucenia. Przeszczepione włosy rosły na nowym miejscu, tak samo, jak w miejscu pobrania. Ponieważ pochodziły z obszaru niewrażliwego na działanie testosteronu (tył głowy), rosły na nowym miejscu do końca życia. W latach siedemdziesiątych wielu lekarzy próbowało uniknąć „pęczków"  Orentreich'a przez zastosowanie przeszczepów większych płatów skóry. Niestety, efekty były dalekie od ocze­kiwań.

 

W 1981 roku, żyjący w Helsinkach lekarz Rolf Nordstrom, opublikował pracę naukową, w której dotychczasowa metoda Orentreich'a została ulepszona przez zastoso­wanie tzw. „mikrotransplantów". Dzięki dalszym pracom O.T. Norwood'a i E. Marritfa w 1984 roku ulepszona metoda stosowania mini- i mikrotransplantów zdobyła powszechne uznanie.

Na możliwy do osiągnięcia efekt końcowy, istotny wpływ ma ilość włosów posiadanych przez pacjenta. Tylko włosy z tylnej części głowy (nie­wrażliwe na działanie testosteronu) nadają się, aby wy­korzystać je jako transplanty. Ponadto, pobranie tkanki z tego obszaru, nie pozostawia we fryzurze żadnego widocznego śladu. Przy pobieraniu tkanki do przeszcze­pu, najskuteczniejsze jest pobranie wycinka w kształcie elipsy, pozwalające najekonomiczniej wykorzystać pobraną tkankę, to znaczy uzyskać maksymalną ilość transplantów. Doświadczenia ostatnich dziesięciu lat dowodzą, że niezależnie od przygotowania powierzchni skóry do przyjęcia transplantów, dobre wyniki osiąga się głównie dzięki doświadczeniu zespołu operującego i wielkości transplantów. To precyzja ręki lekarza decydu­je o tym, czy zostaną wszczepione możliwie najmniejsze transplanty, możliwie bardzo blisko siebie i pod odpo­wiednim kątem. Te właśnie elementy mają istotny wpływ na przyszły naturalny wygląd fryzury. Przeszczepianie włosów stosuje się nie tylko w przypadku typowych mę­skich łysin, ale również przy uzupełnianiu ubytków po na­świetlaniach, pokrywaniu blizn na głowie i uzupełnianiu brwi.

wypadanie włosów